Zijn wij, vrouwen, niet geëmanicipeerd ondertussen ?   We hebben zoveel keuzemogelijkheden dat het soms moeilijk kiezen is.  Willen we een man, kinderen, een carrière,…  ?  Weten we zelf nog wel wat we willen ?

Als ik in de krant lees dat er een voorstel is om quota in te stellen om meer vrouwen in de raden van bestuur te krijgen, dan denk ik dat er inderdaad nog werk aan de winkel is.

Vrouwen zijn gecompliceerde wezens, daar zal elke man me gelijk in geven.  Vaak weten we zelf niet goed wat we nu écht willen.  De ene dag komt onze carrière op de eerste plaats en de andere dag is ons lief het centrum van ons universum. 

Op internationale vrouwendag wil ik graag een lans breken om samen eens goed na te denken over waar we naartoe willen met onze maatschappij.  Wat is er belangrijk ?  Welke waarden willen we meegeven aan onze kinderen ?  Waar liggen we wakker van ?

Ik, als mama van 2 prachtige dochters, vind het belangrijk dat zij kunnen opgroeien in een wereld waarvan ik weet dat er plaats is voor sterke vrouwen.  Sterke vrouwen die weten wat ze willen en niet willen, die keuzes maken die soms tegen de stroom ingaan, die soms tegen schenen durven schoppen, die zeggen wat ze denken,…  Zulke vrouwen zijn er in onze huidige maatschappij nog te weinig. 

Van mezelf zeggen dat ik een sterke vrouw ben zou overdreven zijn, maar ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik er alles aan doe om het goede voorbeeld te stellen voor mijn dochters.  Dit is, zeker als alleenstaande moeder, niet altijd even gemakkelijk.  Vaak krijg je vooroordelen over je heen omdat je keuzes maakt die in hun ogen de verkeerde zijn.  Ik vind het echter belangrijk om keuzes te maken waar ik mezelf goed bij voel. 

Daarom denk ik dat internationale vrouwendag broodnodig is.  Een dag waarop vrouwen over de hele wereld in de kijker worden gezet.  Een dag om je vrouwelijkheid te vieren, een dag om na te denken over het komende jaar, over de keuzes die we maken, over de keuzes die we niet maken, over de maatschappij en hoe we deze kunnen beïnvloeden,…  Kortom een dag om te zeggen : “Ik ben vrouw en daar ben ik fier op !”.

 In mijn omgeving merk ik op dat mensen het non-beleid van de afgelopen jaren beu zijn.  De mensen zijn echt niet bezig met het communautaire gehakketak.  Ze zijn bezig met hun jobs, hun gezin,…

 De Kempen is zwaar getroffen door de economische crisis.  Vele mensen verloren hun job of dreigen hun job te verliezen.Het is belangrijk dat we de mensen ondersteunen met  omscholing, begeleiding,… zodat ze op korte termijn terug perspectief krijgen op een nieuwe job. 

Anderzijds moeten we de gezinnen die het moeilijk hebben, ondersteunen door de uitkeringen van deze gezinnen welvaartsvast te maken, zodat hun kinderen niet in armoede moeten opgroeien.  Armoede bij kinderen hypothiceerd hun toekomst, ze krijgen minder kansen, worden aan hun lot overgelaten,…  In zo’n maatschappij wil ik niet leven.  Ik droom van een maatschappij waarin alle kinderen dezelfde kansen krijgen, aangepast aan hun eigen mogelijkheden en talenten,  zodat zij kunnen uitgroeien tot volwassenen die “samen delen” vanzelfsprekend vinden.

 Daarom wil ik wéér vooruit, ons land heeft nood aan mensen die terug de prioriteiten van de mensen uit de volkstraat eerst stelt.  Die de gewone mensen op de eerste plaats zet, immers onze jobs, onze kinderen, onze welvaart, onze energie, onze economie zijn belangrijk !

Voor jullie me verdenken van poetswoede.  Ik heb het hier niet over de letterlijke lenteschoonmaak, maar eerder over deze in figuurlijke betekenis.

De tijd om alles eens op een rijtje te zetten en daar besluiten uit te trekken.  Voor mij is dit dé tijd om na te denken over waar ik mee bezig ben, wat ik wil bereiken, wat ik wil,…  Kortom een tijd voor muizenissen.

Lenteschoonmaak wil zeggen : alles uit je hoofd zetten wat er niet meer hoeft in te zitten.  Niet langer dubben over zaken waar je toch niets aan kunt veranderen.  Verder gaan met je leven en er het beste van maken.

In dit verband las ik onlangs een boek over het nieuwe modewoord : “Mindfulness”.  Interessant om iets over te lezen, maar zie het mezelf nog niet direct toepassen.  Ben soms wat te veel met alles bezig om echt in het hier en nu te leven. 

Is wel een aandachtspunt voor mij : niet met té veel ineens bezig zijn.  Ook de tijd nemen om af en toe is volledig stil te staan en na te denken wat je aan het doen bent.  Vind dit heel belangrijk.  Sommige mensen leven maar door en nemen nooit eens de tijd om na te denken waar ze nu eigenlijk heen willen.  Ik wil niet in de val trappen van de burn-out. 

Ben vaak té veel bezig met externe zaken om echt stil te staan bij het binnenste van mezelf.  De lente is voor mij het signaal om dit te doen : alles is nieuw en groen.  Dit geeft inspiratie en frisse moed om er terug tegen te gaan.

Dus : als je op een terrasje zit te genieten van een goed glas wijn, sta dan even stil bij jezelf.  Het kan je alleen maar verrijken !

Waar ik me aan stoor is de verschillende behandeling van mannen en vrouwen.  Mannen zeggen vaak : “Maar we behandelen jullie helemaal niet anders.”  Deze uitspraak zegt voor mij al voldoende.  Jullie : waar slaat dat op ?  Door deze uitspraak plaats je de vrouwen al in een ander kader : je zet ze al buiten de discussie.

In mijn dagelijkse omgeving hoor ik meermaals de verzuchtingen van vrouwen.  De combinatie werk en gezin is niet evident.  Ze is dat niet voor vrouwen maar ook niet voor mannen. 

Hoe komt het dan dat wij vrouwen regelmatig schuldgevoelens hebben als we ons werk of carrière op de eerste plaats zetten.   Ik heb nog niet vaak de volgende opmerking van een man gehoord : “Kunnen we die vergadering niet verzetten want mijn zoontje is jarig.” of ”Kunnen we vandaag wat vroeger stoppen met vergaderen want morgen moet ik er vroeg uit voor de kinderen.”

Dit zijn vragen die vrouwen eerder zullen stellen.  Hoe komt dat ?  Hebben vrouwen een ingebouwde radar die hen constant aan hun gezin doet denken ?  Of moeten ze wel omdat hun mannen te druk bezig zijn met hun eigen carrière ? 

Veel heeft te maken met de druk die onze maatschappij op vrouwen legt.  We mogen wel carrière maken, maar als er kinderen zijn, moet je die toch op de eerste plaats zetten.  En zou je dan niet beter een stapje terug zetten ?  Ik ben voor het na een bevalling even rustig aan te doen, zodat je een band kan opbouwen met je kind, borstvoeding kan geven,… maar daarna kan de papa evengoed de zorg op zich nemen.

De kritiek die onlangs te horen was op minister Freya Van den Bossche is een goed voorbeeld : bij haar vorige bevalling kreeg ze kritiek omdat ze te vroeg aan het werk ging  (dat kon toch niet) en nu krijgt ze kritiek omdat ze haar volledige 3 maanden wil opnemen.  Ik vind het juist van veel inzicht getuigen dat ze haar 3 maanden neemt : welk signaal geeft ze anders ? Het is ok dat je al na enkele weken terug gaat werken en je kind achterlaat ? 

Drie maanden is mijnsinziens het absolute minimum na een bevalling, zowel voor moeder als kind.  De overheid wil borstvoeding promoten : vrouwen worden aangemoedigd om zo lang mogelijk borstvoeding te geven, maar langs de andere kant moet een minister wel snel terug aan het werk.  Dit zijn tegengestelde signalen.

Langs de andere kant, vind ik dat de papa van een kind evengoed de plicht heeft om voor zijn kind te zorgen.  In mijn omgeving merk ik dat het nu stilletjes aan begint ingeburgerd te raken dat ook papa’s hun ouderschapsverlof opnemen.  Dit is niet meer dan normaal.  We  moeten evolueren naar een maatschappij waar het normaal is dat een kind wordt opgevoed door zijn ouders.  Of dat nu de papa of de mama is die het merendeel doet, maakt insé niets uit : zolang het maar de gezamenlijke keuze is van het koppel.

Een papa kan evengoed (soms zelfs beter) voor zijn gezin zorgen dan de mama.  Waarom zou de man niet het huishouden kunnen doen, kinderen van school gaan halen, huiswerk helpen maken, eten koken, boodschappen doen, poetsen,…  en de vrouw ondertussen werken aan haar carrière.  Waarom kijken we in 2010 nog steeds op van gezinnen waar de rolverdeling niet traditioneel is ?  Waarom is de mama van dat gezin een “bitch” en waarom ligt de papa van dat gezin “onder de sloef” ?  Dit is iets waar we allemaal over moeten nadenken.

Vrouwen maken het andere vrouwen er ook niet makkelijker op.  Vaak zijn het vooral zij die kritiek hebben op ambitieuze vrouwen. 

Willen we allemaal eens in eigen hart kijken.  Als een gezin gezamenlijk een beslissing neemt, wie zijn wij dan om daar kritiek op te hebben ?  We moeten trots zijn op de sterke vrouwen die de combinatie maken van gezin met carrière : neem het van mij aan : dat is niet altijd even makkelijk.

Soms versta ik de mannen niet zo goed.  Ze hebben een andere kijk op de dingen en naar mijn bescheiden mening, vaak de verkeerde kijk. 

Vrouwen bekijken alles vanuit verschillende hoeken vooraleer ze een beslissing nemen.  Mannen zijn op dat gebied veel impulsiever.  Langs de andere kant zijn vrouwen vaak meer emotioneel betrokken bij een beslissing en kunnen ze daarom  niet altijd de consequenties op lange termijn inschatten.  Op zo’n momenten ben ik blij dat mijn man er is om alles een beetje objectiever te bekijken.

Mannen die vader zijn, zijn nog een ander verhaal.  Papa’s zijn mijns insziens makkelijker om de vinger te draaien dan mama’s.  Ik zie mijn dochters soms dingen van hem gedaan krijgen, waarvan ik weet dat ze dat aan mij niet hadden moeten vragen.  Langs de andere kant zijn papa’s misschien iets strenger dan mama’s.  Maar dat is een veralgemening.  Ik denk dat er mama’s en papa’s in alle soorten en maten zijn.

Ouderschap is een opgave.  Een taak waaraan je begint bij de geboorte van je eerste kind en die nooit meer ophoudt.  Een hele verantwoordelijkheid.  Maar één van de mooiste taken die je ooit in je leven mag doen.  Je haalt er enorm veel voldoening uit, maar evengoed veel frustratie.

Een genuanceerd beeld geven van ouderschap is niet zo makkelijk.  In onze maatschappij wordt het ouderschap vaak heel rooskleurig voorgesteld.  Als je bevallen bent, behoor je op een roze wolk te zitten en zielsgelukkig te zijn.  In werkelijkheid is het helemaal niet altijd een roze wolk.

In mijn job kom ik in contact met heel veel kersverse ouders.  Het taboe om te spreken over de mindere kanten van het ouderschap zijn enorm groot.  Je moet mensen écht op hun gemak stellen en hun heel veel vertrouwen geven, vooraleer ze durven toegeven dat het niet altijd even makkelijk is : dat ze heel vermoeid zijn van het vele opstaan ‘s nachts, dat ze soms zot worden van het huilen van hun kind, dat ze hun kind niet altijd getroost krijgen, dat borstvoeding geven soms pijnlijk kan zijn,….   en dat gaat dan over baby’s.  Het betert er niet op als de kinderen groter worden.

Ik vind dat het tijd wordt, dat ouders toegeven dat het niet altijd even makkelijk is.  Op die manier kunnen ze op tijd aan de rem trekken en hulp vragen. Als vele ouders eerlijk toegeven dat het niet altijd makkelijks is, wordt het maatschappelijk draagvlak hieromtrent groter en het taboe kleiner.  Dan kan er preventief ingegrepen worden, vooraleer alles uit de hand gaat lopen.  Een uitstekend hulpmiddel hiervoor is het systeem van Tripple P dat sinds enkele jaren in de provincie Antwerpen wordt toegepast in alle hulpverlening.  Zelf heb ik hier ook een bijscholing rond gevolgd en ik ben geacrrediteerd om level 1 tot 3 te geven.

Tripple P is een laagdrempelige manier van werken met ouders rond lichte opvoedingsvragen.  Bij kleine kinderen gaat het daarbij bijvoorbeeld over : doorslapen, koppigheid, zindelijkheid, ouderschap, zeuren, ….  Thema’s waar alle ouders mee geconfronteerd worden en waarmee wij met Tripple P handvaten kunnen aanleren om met het gedrag om te gaan op een positieve manier.  We leren ouders aan om positief met kinderen om te gaan.  Als je de principes toepast, zie je dat je veel minder moet straffen omdat je vooral focust op zaken die wél goed gaan.  Dat stimuleert kinderen om steeds dat goed gedrag te stellen omdat ze daarvoor beloond worden (door bijvoorbeeld complimentjes ervoor te krijgen).

Ik heb door het werken met Tripple P al verschillende ouders zien veranderen ten goede.  Sommige ouders vragen een gesprek en dan merk je bij het eerste gesprek dat ze het moeilijk hebben om iets positiefs over hun kind te vertellen.  Ze bekijken alles vanuit het kind : het kind is stout, het kind luistert niet, het kind slaapt niet door,…  Ze zien hun eigen aandeel niet. 

Gedrag van kinderen is altijd een wisselwerking tussen ouders en kind.  Dit is ook de kracht van Tripple P : we laten ouders stilstaan bij deze wisselwerking : ze gaan deze zelf ontdekken door het huiswerk dat ze meekrijgen.  Daardoor gaan ze op een andere manier kijken naar hun kind en naar hun aandeel in de opvoeding.  Op die manier kunnen we ouders aanleren dat het soms voldoende is om op een andere manier te reageren op het gedrag van hun kind om al een gedragsverandering teweeg te brengen.  De hoofdboodschap van Tripple P is : positief  en consequent zijn.

Het zou toch zonde zijn als we niet meer zouden genieten van het ouderschap.  Mijn boodschap is : als je het moeilijk hebt, als je vragen hebt, als je wil ventileren : neem contact op met de opvoedingswinkel, Kind en Gezin of het CLB.  Zij kunnen een Tripple P programma opstarten of je doorverwijzen.

Nu deze hele discussie gaat niet alleen over “de paal“.  “De paal” staat enkel symbool voor iets groters : een heel mobilteitsplan dat er voor ijvert om onze stad voetgangersvriendelijker en groener te maken.

“De paal” zorgt ervoor dat er geen doorgaand verkeer meer is op de Grote Markt.  Wie is daar niet blij mee ?  Wie geniet er in de zomer niet graag van een terrasje waar het veilig en rustig is om te zitten.  Of heb je liever dat er elke zoveel minuten een vrachtwagen voorbij je terras rijdt.  Ik niet !

Het zorgt ervoor dat Herentals een mooie wandelstad is geworden en steeds mooier wordt om in te leven.  Een aantrekkelijk winkel-wandelcentrum : wie kan daar tegen zijn ?  Wie geniet er niet van een rustig namiddagje winkelen, zonder voortdurend opzij te moeten gaan voor een auto die door wil ?  Wie wil er niet met zijn kinderen een wandeling doen door het centrum zonder onder de voet te worden gereden door auto’s ?

Ik ben ervan overtuigd dat de “paal” en alles waarvoor hij staat een grote meerwaarde is voor onze stad.  Het maakt van onze stad een aangename winkel-wandelomgeving, een toeristische trekpleister, een kindvriendelijke leefomgeving,… 

Kortom : “de paal” is voor mij en voor vele mensen een prachtige oplossing voor het mobiliteitsvraagstuk van onze stad.

Sneeuw : alles wit en rein.  Een wereld in het nieuw.  De kans om een verse start te maken.   Alles los te laten en gewoon opnieuw beginnen.

Onrealistisch ?  Neen, ik denk het niet.  Ik  geloof dat in ieder mens de kracht zit om elke dag te kiezen voor een beter leven.  Elke dag maak je zelf de keuze om te blijven verder doen zoals je bezig bent, of om eens goed in je hart te kijken en dingen te veranderen.

Sneeuw geeft me het gevoel dat ik een nieuwe start maak.  Niet dat ik zo slecht bezig was, helemaal niet, maar iedereen heeft punten waaraan hij moet werken.  Dit is volgens mij de grootste opgave in een mensenleven : telkens jezelf in vraag stellen, telkens jezelf verbeteren zodat je de beste mens wordt, die je kan worden.

Ik wil ervoor zorgen dat ik een goede mama ben voor mijn kinderen, een goede echtgenote voor mijn man, een goede werknemer voor mijn baas, een goede politica voor mijn stad :  Herentals, …  Elke mens bestaat uit verschillende delen.  Elk deeltje vraagt een andere aanpak en voor elk van dat kleine deeltje kan je jezelf bijsturen als je dat wil. 

Sneeuw smelt, en wordt dan een grijze brij.  Laat jouw sneeuw niet te snel smelten en denk vandaag even na over hoe jij je leven(en dat van anderen) een beetje kan verbeteren.

Een nieuw leven kan je niet beginnen, wel elke dag een nieuwe dag.
Auteur onbekend

Vandaag zou ik dit met jullie willen delen.  Jullie kunnen allemaal het ebook lezen via volgende link : http://bit.ly/5Ta1lE  Het is een ebook geschreven door 70 verschillende mensen die hun visie op de maatschappij geven.

Het gaat over hoop, sereniteit, sterkte in onszelf vinden, onze hand reiken naar de andere, visie, …  Stuk voor stuk sterke stukken geschreven door mensen met een boodschap. 

In deze tijd van onbeperkte toegang tot allerlei media, twitter, facebook, linkedin,…  zijn er steeds meer en meer mensen die eenzaam zijn.  Mensen die online veel contacten hebben maar in het dagelijkse leven niemand hebben om mee te praten.

Dat is het schreinende van deze snel groeiende mediamaatschappij.  Mensen leven meer en meer hun leven virtueel en vergeten in “real life” te leven.

Het is nochthans één van de meest prachtige dingen die je kan meemaken in je leven.  Echt contact maken met je medemens geeft energie.  Iets voor een ander mens betekenen is een geweldig goed gevoel.  Het geeft een meerwaarde aan je leven en aan dat van de ander.

Laten we allemaal een beetje moeite doen om écht mét elkaar samen te leven.  Niet altijd evident maar echt wel de moeite waard.

Lees het ebook van Seth Godin voor nog meer mooie ideeën en gedachten.  Een aanrader !

Mensen die nooit even de tijd nemen om te bezinnen over hun eigen leven, missen volgens mij iets essentieels in het leven.  Iedereen heeft nood aan zelfreflectie, aan bijsturing, aan vergiffenis schenken,…

Zelfkennis is de bron van wijsheid.  Voor vele mensen is het echter het begin van de hel.  Ik merk dat er mensen zijn die weigeren om kritisch naar zichzelf te kijken.  Ze doen gewoon verder, zonder naar de consequenties van hun daden te kijken.  Dit is gevaarljik.  Niet alleen voor zichzelf, maar zeker en vast voor hun medemensen.  Dit zijn de mensen die rotsvast blijven vasthouden aan één principe of idee.  Die nooit van gedachten veranderen en die stug zijn in hun manier van leven.

Ik vind het spijtig voor deze mensen dat ze nog niet de rijkdom hebben leren kennen van diep in hun ziel kijken.  Het is een voorrecht om van gedacht te kunnen en mogen veranderen, om te kunnen groeien als persoon.  Ik pleit zeker niet om constant van gedacht te veranderen of om te  leven alsof er morgen geen morgen meer komt.

Ik pleit ervoor dat iedereen, minstens 1 maal per jaar, eens de moeite neemt om naar zichzelf en zijn omgeving te kijken.  Eens op een rijtje zetten : wat ging er goed het afgelopen jaar, wat ging er slecht, wat kon er beter, wie heb ik (ongewild) gekwetst, …  Hieruit kan je zoveel leren.

Zelf probeer ik dit regelmatig te doen.  Ik vind het enorm belangrijk om te groeien als mens.  Om de best mogelijke persoon te worden die je kan worden.  Dat is een grote ambitie, maar wel een hele mooie. 

Sommige mensen zullen dit heel naiëf vinden, maar dat kan ik me niet aantrekken.  Ik weet voor mezelf dat ik de afgelopen maanden en jaren al een hele weg heb afgelegd.  Deze weg is bijlange na nog niet voltooid.  Ik geloof dat een mensenleven te kort is om alles te leren over zichzelf, laat staan de anderen.

Laat ons dus stoppen met anderen de schuld te geven van alles wat er mis loopt in ons leven.  Begin bij jezelf : kijk naar binnen : daar zit het échte wonder, klaar om ontdekt te worden.

Dinsdagavond was het zover :  mijn eerste algemene vergadering van de Cultuurraad Herentals.  Het was een spannend moment voor mij.  Ten eerste omdat ik voor het eerst in maanden terug buitenkwam (na mijn ongeval) en ten tweede omdat de algemene vergadering officieel mijn kandidatuur voor bestuurslid moest bevestigen.

Op de algmene vergadering mocht ik mezelf voorstellen aan alle leden.  Was een beetje beangstigend maar langs de andere kant leuk om te doen.  Het deed me deugd dat ik met unanimiteit ben aangenomen als deskundig bestuurslid van het Bestendig Bureau.

Nu begint het eigenlijke werk pas.  Ik heb me de afgelopen maanden zo goed mogelijk proberen in te werken in de socio-culturele wereld van Herentals.  Dat was zeer boeiend.  Kijk al erg uit naar de volgende vergaderingen, de uitreiking van de Cultuurprijs, de bekendmaking van de bekendste Herentalsenaar,…  Kortom, nog veel werk de volgende maanden.